خوداثرمندی والدینی اشاره به باورها یا قضاوت های یک والد از توانمندی هایش جهت نظم دهی و اجرای یک سری از تکالیف مربوط به والدگری با کودک را دارد. احساس خوداثرمندی ضعیف در والدین می تواند مقدمه ای بر بدرفتاری با کودک و تاثیرات سوء بر رشد اجتماعی، هیجانی و شناختی کودک باشد و نیز می تواند عملکرد و سازگاری روان شناختی والدین را تحت تاثیر قرار دهد. این مطالعه با هدف اثر بخشی آموزش برنامه فرزندپروری مثبت بر خوداثرمندی والدینی مادران صورت گرفته است.این پژوهش از نوع تجربی و به صورت پیش آزمون، پس آزمون با گروه کنترل است.نمونه پژوهش شامل 24 نفر از مادران دختران 7 تا 9 ساله شهر بردسکن در سال تحصیلی 89-88 است که به صورت تصادفی و همتاسازی شده در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفته اند. اعضای گروه آزمایش به مدت 8 هفته، هر هفته یک جلسه، به مدت 2 ساعت در جلسات برنامه فرزندپروری مثبت شرکت کرده در حالی که گروه کنترل هیچ گونه آموزشی دریافت نکردند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه خوداثرمندی والدینی و پرسشنامه توانایی ها و مشکلات بود. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از روش های آماری t مستقل و تحلیل کوواریانس استفاده شد. یافته های حاصل از تحلیل کوواریانس نشان داد که میانگین نمرات در دو گروه، بعد از برنامه آموزش، دارای تفاوت معناداری در سطح P<0.05 است. به طور کلی می توان گفت که برنامه فرزندپروری مثبت توانسته است از طریق تقویت رفتار های مثبت کودکان به وسیله مادر، الگو سازی والدگری مناسب، تلفیق سطح دانش و توانایی مادران، ایجاد تعاملات موثر والد-کودک و فراهم آوردن حمایت اجتماعی، سطح خوداثرمندی والدینی مادران را ارتقا بخشد.

مقدمه: جدایی والدین از هم بر کودکان آسیب و پیامد زیادی را به همراه خواهد داشت و همچنین بر رشد و تکامل و ارتباطات آنها نیز تأثیرگذار خواهد بود که منجر به احساس شرم در این کودکان می شود. پژوهش حاضر باهدف بررسی اثربخشی آموزش فرزندپروری مثبت بر احساس شرم در کودکان طلاق انجام شد. روش بررسی: روش پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه و پیگیری سه ماهه بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه مادران دارای کودک (7 تا 12 سال) طلاق که  در سال 1402-1401 به مرکز مشاوره اعتماد شهرستان ساری مراجعه نمودند از بین آنها 30 نفر به صورت در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه جایگزین شدند. جهت گردآوری داده ها از پرسش نامه شرم درونی شده فرگوسن استفاده شد. آموزش فرزندپروری مثبت به مدت 8 جلسه 2 ساعته به برای گروه آزمایش اجرا شد و گروه گواه هیچ مداخله ای را دریافت نکردند. قبل و بعد از اجرای جلسات پیش آزمون و پس آزمون از هردو گروه گرفته شد و با گذشت سه ماه مجدد از هر دو گروه پیگیری صورت پذیرفت. جهت تجزیه وتحلیل دادها، از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر از طریق نرم افزار SPSS نسخه 26 استفاده گردید. یافته ها: نتایج پژوهش حاضر نشان دادبین میانگین نمرات مرحله پیش آزمون-پس آزمون و پیش آزمون-پیگیری در متغیر احساس شرم تفاوت معنادار وجود دارد. این بدان معناست که آموزش فرزندپروری مثبت در کودکان طلاق به طور معناداری موجب کاهش احساس شرم (شرم و گناه) شد (05/0P<). نتیجه گیری: بر اساس یافته های به دست آمده می توان نتیجه گرفت که آموزش فرزندپروری مثبت توانسته است موجب کاهش احساس شرم در کودکان طلاق شود؛ بنابراین آموزش فرزندپروری مثبت بر کاهش احساس شرم در کودکان پیشنهاد می شود.   این مقاله برگرفته از پایان نامه کارشناسی ارشد رواننشناسی بالینی دانشگاه آزاد اسلامی ساری است.

سابقه و هدف: یکی از معمولترین مشکلات مربوط به کودکان، وجود شکایات جسمانی پایدار بدون علت طبی مشخص می باشد که اغلب بر عملکرد کودک در مدرسه، خانواده و ارتباط با همسالان تاثیر می گذارد. عوامل خانوادگی مانند بیماری ها و استرس والدین، خصوصا تعامل منفی والدین با کودک و فرزندپروری ناکارآمد والدین با شکایات جسمانی کودکان و نوجوانان ارتباط دارند. لذا این مطالعه به منظور بررسی اثربخشی برنامه فرزندپروری مثبت بر کاهش شکایات جسمانی کودکان انجام شد.مواد و روشها: این مطالعه از نوع شبه آزمایشی بر روی 18 دانش آموز که در دو مرحله تصادفی و مبتنی بر هدف انتخاب شده بودند، انجام شد. دانش آموزانی که در خرده مقیاس جسمانی کردن فهرست رفتاری کودک (Child Behavioral Checklist, CBCL) و نیز فرم گزارش معلم (Teacher Report Form, TRF) نمره ای بالاتر از 3، نقطه برش (T=64) کسب کرده بودند، انتخاب و از مادران آنها جهت شرکت در مطالعه دعوت شد و به دو گروه 9 نفری آزمایش و کنترل تقسیم شدند و از همه آنها پیش آزمون و پس آزمون بعمل آمد. برای گروه آزمایش برنامه فرزندپروری مثبت به مدت 2 ماه در 8 جلسه آموزشی 120 دقیقه ای اجرا شد. سپس هر دو گروه مجددا توسط فهرست رفتاری کودک ارزیابی و مورد مقایسه قرار گرفتند.یافته ها: میانگین سن افراد گروه آزمایش 32.2±4.4 و گروه کنترل 31.8±4.3 سال بود میانگین نمره پیش آزمون گروه کنترل 3.8±0.8 و میانگین نمره پس آزمون آنها 3.6±0.9 بود. میانگین نمره پیش آزمون و پس آزمون گروه آزمایش به ترتیب 3.7±0.7 و 2.8±1.1 بود. همچنین تفاضل نمره در گروه کنترل 0.2±0.4 بود که اختلاف معنی داری را نشان داد (p<0.05).نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که برنامه آموزش فرزندپروری مثبت به مادران سبب کاهش شکایات جسمانی کودکان می شود. بنابراین توصیه می شود برنامه آموزش فرزندپروری مثبت با حضور پدران و مادران بدون در نظر گرفتن سن و جنس فرزندانشان انجام گیرد.

زمینه: رابطه مادر-کودک یکی از عوامل مهم برای رشد کودک محسوب می شود. تاکنون اثربخشی شیوه­های آموزشی مختلفی بر رابطه مادر و کودک انجام شده است ولی تاکنون مطالعه ­ای به بررسی مقایسه دو رویکرد پرکاربرد در این زمینه که می تواند به تدابیر عملی برای بهبود روابط مادر-کودک و ارتقای سلامت ­روانی کودکان منجر شود نپرداخته است. هدف: پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی آموزش فرزندپروری مبتنی بر ذهنی­ سازی بر بهبود رابطه مادر-کودک انجام شد. روش: روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی از نوع پیش­آزمون و پس­آزمون بود. جامعه آماری شامل تمامی مادران و کودکان با مشکلات رفتاری مراجعه کننده به کلینیک های آگاه، آفرینش و نیمرخ شهر شیراز در سال 1401 بود. نمونه پژوهش 40 نفر از مادران وکودکان بودند که با توجه به ملاک های ورود و خروج به صورت هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایشی (فرزندپروری مثبت و فرزندپروری مبتنی بر ذهنی سازی) جایگزین شدند. پس از افت نمونه، 15 مادر در گروه فرزندپروری مثبت و 18 مادر در گروه فرزندپروری مبتنی بر ذهنی سازی باقی مانند. شرکت کنندگان قبل و پس از آموزش پرسشنامه رابطه کودک-والد (پیانتا، 1992) را تکمیل کردند. یافته های پژوهش با استفاده نرم افزار SPSS-23 و با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ­ها: نتایج تحلیل کوواریانس چندمتغیری نشان داد که آموزش ­های فرزندپروری مثبت و فرزندپروری مبتنی بر ذهنی سازی بر بهبود رابطه مادر-کودک اثربخش هستند (001/0 >P). نتایج آزمون­ های تعقیبی شفه نشان داد که آموزش فرزندپروری مبتنی بر ذهنی سازی در مقایسه آموزش فرزندپروری مثبت تأثیر بیشتری بر بهبود رابطه مادر-کودک داشت (001/0 >P). نتیجه گیری: این نتایج می توانند به والدین و متخصصان روانشناسی کمک کنند تا روش های بهتری را برای پرورش و پشتیبانی از کودکان انتخاب کنند و روابط خانوادگی سالم تری را تقویت نمایند. با توجه به یافته ها می توان نتیجه گرفت درمانگران می توانند به منظور اثربخشی بیشتر، از میان این دو آموزش، آموزش فرزندپروری مبتنی بر ذهنی سازی را به منظور بهبود رابطه مادر-کودک انتخاب کنند.

هدف این پژوهش، بررسی اثربخشی آموزش برنامه ی فرزندپروری مثبت بر ارتباط والدین با کودک آهسته گام خویش بود. پژوهش حاضر، یک مطالعه ی شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون– پس آزمون و گروه کنترل است. جامعه ی آماری این پژوهش، شامل کلیه ی والدین دانش آموزان آهسته گام مشغول به تحصیل در مقطع ابتدایی در سال1394-1393 شهر سمنان بود و نمونه ی این پژوهش، 30 زوج از والدین دانش آموزان آهسته گام بودند که با روش نمونه گیری در دسترس از مدارس شهر سمنان انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایشی در 8 جلسه ی آموزشی برنامه فرزندپروری مثبت (هر هفته یک جلسه و هر جلسه 90 دقیقه) شرکت کردند؛ در حالی که به گروه کنترل هیچ آموزشی ارائه نشد. ابزار استفاده در این پژوهش پرسشنامه ی جمعیت شناختی و مقیاس رابطه ی والد– کودک پیانتا (1994) بود. داده ها با استفاده از روش تحلیل کوواریانس چند متغیری با به کارگیری نرم افزار SPSS(نسخه 22) تجزیه و تحلیل شد. یافته ها حاکی از تفاوت معنادار نمرات پیش آزمون و پس آزمون(05/0 (p< بود. می توان نتیجه گرفت برنامه ی فرزند پروری مثبت باعث بهبود روابط والدین و فرزند می شود.

هدف: این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی برنامه آموزش فرزندپروری مثبت بر نیمرخ ارتباط مادران و کودکان کم شنوا انجام شد. روش: پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه گواه بود. 40 نفر از مادران دانش آموزان کم شنوا که به روش نمونه گیری تصادفی ساده از مدارس شهرستان های تهران انتخاب شده بودند، در این پژوهش شرکت داشتند. شرکت کنندگان به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش گواه 20 نفری تقسیم شدند. گروه آزمایش، برنامه آموزش فرزندپروری را در 16 جلسه 90 دقیقه ای دریافت کردند، در حالی که این آموزش به گروه گواه ارائه نشد. ابزار پژوهش حاضر مقیاس رابطه مادر-کودک پیانتا بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد که گروه آزمایش و گواه حداقل در یکی از خرده مقیاس های رابطه مادر-کودک تفاوت معناداری دارند. نتایج نهایی تحلیل کوواریانس چندمتغیری حاکی از آن بود که برنامه آموزش فرزندپروری بر نیمرخ ارتباط مادران و کودکان کم شنوا اثر مثبت و معناداری داشت (001/0P<). نتیجه گیری: با توجه به اینکه آموزش مهارت های فرزندپروری منجر به بهبود نیمرخ ارتباط والدین با کودک کم شنوا می شود، برنامه ریزی برای آموزش فرزندپروری مثبت اهمیت ویژه ای دارد.

این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی آموزش برنامه فرزندپروری مثبتبر تعامل مادر با کودک آهسته گام در شهرستان های تهران انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. در این پژوهش 40 نفر از مادران دانش آموزان آهسته گام شرکت کردند که به روش نمونه گیری تصادفی ساده از مدارس استثنایی شهرستان های تهران انتخاب شده بودند. شرکت کنندگان به صورت تصادفی به دو گروه 20 نفری تقسیم شدند. گروه آزمایش، برنامه فرزندپروری مثبترا در 10 جلسه 60 دقیقه ای دریافت کردند، در حالی که به گروه کنترل این آموزش ارائه نشد. ابزار این پژوهش مقیاس رابطه مادر-کودک پیانتا (1994) بود. تحلیل داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چند متغیری نشان داد که گروه آزمایش و کنترل حداقل در یکی از خرده مقیاس های رابطه مادر-کودک تفاوت معناداری دارند. نتایج نهایی تحلیل کوواریانس چندمتغیری حاکی از آن بود که آموزش برنامه فرزندپروری بر تعامل مادر با کودک آهسته گام اثر مثبت و معناداری داشت (001/0P<). با توجه به اینکه آموزش مهارت های فرزندپروری به بهبود تعامل مادر با کودک منجر شد. بنابراین، استفاده از برنامه آموزشی فرزندپروری مثبتبا نتایج مفید و موثری در حوزه تعامل مادر با کودک آهسته گام همراه است.

مقدمه: هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی روش آموزش فرزندپروری مثبت بر کاهش نشانه های کودکان 7-6 ساله مبتلا به اختلال نافرمانی مقابله ای است.روش: نمونه ها از بین والدین 330 کودک مقطع پیش دبستانی و اول ابتدایی طی دو مرحله انتخاب شد. در مرحله اول، مادران کودکانی انتخاب شدند که در فهرست رفتاری کودک نمره آنها بالاتر از نقطه برش مواد اختلال نافرمانی مقابله ای بود. در مرحله بعد و به منظور انتخاب نهایی، تحت مصاحبه تشخیصی ساخت یافته مبتنی بر ملاک هایDSM-IV-TR  قرار گرفتند. مادرانی که وجود نشانه های اختلال در کودکان آنها توسط مصاحبه تشخیصی نیز تایید شد به عنوان نمونه اصلی پژوهش انتخاب شدند. در نهایت، 46 نفر انتخاب شده و در دو گروه کنترل و آزمایش قرار گرفتند. گروه آزمایش در جلسات گروهی آموزش فرزندپروری مثبت شرکت کردند و بر روی گروه کنترل مداخله ای صورت نگرفت.یافته ها: تحلیل یافته ها مبتنی بر آزمون t برای گروه های مستقل نشان داد که کودکان مادران گروه آزمایش، در نشانه های بی اعتنایی مقابله ای کاهش معنی داری دارند.نتیجه گیری: علیرغم وجود تفاوت های فرهنگی اجتماعی میان گروه مورد بررسی نسبت به گروه های مورد بررسی در جوامع و فرهنگ های دیگر، نشانه های اختلال بی اعتنایی مقابله ای در کودکان مادران گروه آزمایش کاهش معنی داری را نشان داد.

هدف: این پژوهش با هدف مقایسه ی تأثیر آموزش برنامه ی فرزندپروری مثبت و برنامه ی مدیریت والدین برمشکلات رفتاری کودکان و سبک والدگری انجام شد. روش: روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی، پیش آزمون _ پس آزمون _ پیگیری با گروه آزمایش و کنترل بود. جامعه ی آماری پژوهش شامل همه ی والدین کودکان با مشکلات رفتاری مدارس دبستانی شهر سنندج در سال 1395 بود. نمونه ای به حجم 90 نفر با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی چند مرحله ای انتخاب شد. شرکت کنندگان پرسشنامه های مشکلات رفتاری کانرز (1990) و فرزندپروری آلاباما (1996) را در سه مرحله تکمیل نمودند. مدیریت والدین در قالب 12 جلسه ی 40 تا 60 دقیقه ای و فرزندپروری مثبت در 8 جلسه ی دو ساعته در دوگروه آزمایش اجرا شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کواریانس چند متغیره تحلیل شد. یافته ها: مدیریت والدین بر هریک از مشکلات سلوک، اجتماعی، روان تنی، خجالتی-اضطراب تأثیر بیشتری نسبت به برنامه ی فرزندپروری مثبت نشان داد (01/0>p). همچنین تأثیر برنامه ی مدیریت والدین برهر یک از ابعاد فرزندپروری مثبت، درگیری مثبت و کاهش تنبیه بدنی و نظارت ضعیف نسبت به برنامه ی فرزندپروری مثبت بیشتر بود (01/0>p). نتایج پیگیری پس از یک ماه نشان داد که بین دو گروه آزمایش و کنترل در نمرات مشکلات رفتاری و والدگری تفاوت وجود دارد و اثربخشی هر دو مداخله درمانی بر مشکلات رفتاری و والدگری مثبت بعد از یک ماه باقی مانده است (01/0>P). نتیجه گیری: یافته های پژوهش نشان داد که آموزش مدیریت والدین بر مشکلات رفتاری و فرزندپروری مثبت تأثیر بیشتری نسبت به برنامه ی آموزشی فرزندپروری مثبت دارد. یافته های این پژوهش برای روان درمانگران و مشاوران در زمینه ی انتخاب نوع مداخله برای آموزش والدین مفید خواهد بود.